Tüm Yazılar

The Last Chinese Chef — Nicole Mones

Tat, insanın dünyayla kurduğu en doğrudan duyusal karşılaşmalardan biridir. Hem bedensel hem kültürel hem de etik bir deneyim olarak tat, haz arayışı ile ahlâkî sınırlar arasındaki gerilimi görünür kılar. Antikçağ filozofları, tat ve haz ilişkisini insanın iyi yaşam anlayışının merkezine yerleştirir. Epikuros, hazları sınıflandırarak ölçülülüğü erdemli yaşamın temel koşulu sayar; ona göre yemek zevkleri, akılla düzenlenmediğinde mutsuzluğa götüren geçici uyarımlar hâline geli

Antik Yunan dünyasında yemek, yalnızca biyolojik bir ihtiyaç olarak değil, toplumsal düzeni ve kültürel kimliği kuran bir ritüel olarak görülürdü. Yemek pratikleri, şehir-devletlerin ( polis ) ideallerini, cinsiyet rollerini, toplumsal hiyerarşileri ve etik yaşam anlayışını yansıtan çok katmanlı bir yapıya sahipti. Homeros’un destanlarında ziyafetler ( deipnon ), kahramanlık anlatılarını tamamlayan toplumsal bir sahne görevi görür; yiyecek paylaşımı misafirperverliğin ( xenia

Sofra, insanın dünyayı kavrayış biçimini yalnızca biyolojik ihtiyaçlar düzeyinde değil, aynı zamanda ontolojik, fenomenolojik ve kültürel düzeyde görünür kılan çok katmanlı bir sahnedir. Lévi-Strauss’ un (1966) yemek pratiklerini kültürün yapısal kodlarını çözen bir dil olarak yorumlaması, sofrayı anlam üretiminin ritmik düzeni içinde konumlandırır. Sofra, bu açıdan yalnızca tüketimin gerçekleştiği bir yer değil, kültürün kendi üzerine düşünme biçimini sahneleyen sembolik bir

Gastronomi “ mutfak işi ” diye küçümsenince bilim tarafı gözden kaçıyor. Oysa gastronomi bilimi; doğa bilimleri + sosyal bilimler + uygulamalı sanatın aynı tencerede kaynadığı bir alan. Bu yüzden de işe “bilim nedir?” diye başlamak gerekmektedir. Gastronomi bilimini anlamak için öncelikle bilimsel düşünce, bilgi türleri ve bilimin özelliklerini anlamayı hedefleyen ilk blog yazımla karşınızdayım. İlkel insan topluluklarında doğa olaylarının gözlemlenmesi ve neden-sonuç ilişkis